zondag 26 juli 2015

Winkelen op wielen

Als we boodschappen gaan doen en veel nodig hebben, zoeken we al snel naar een euromunt of een ‘jetonneke’ om in de winkelwagen te steken. Waar we dan vaak niet bij stilstaan is wie wanneer en waarom de winkelkar bedacht heeft. 

Het begon allemaal op 4 juni 1937, in een Amerikaanse supermarkt genaamd Humpty Dumpty, waar eigenaar Sylvan Goldman besefte dat zijn klanten minder kochten om hun winkelmandjes niet te zwaar te maken. Hij wilde dat verhelpen en na een ingeving zette hij twee mandjes op een metalen frame met wieltjes. De winkelwagen was geboren, maar bleek in eerste instantie een flop. Omdat vele klanten het op een kinderwagen vonden lijken en de kar niet gebruikten, werden er mannelijke en vrouwelijke modellen ingehuurd om te tonen hoe makkelijk Goldman’s uitvinding eigenlijk was. Het sloeg aan en werd uiteindelijk over de hele wereld populair.
Dat we tegenwoordig euro’s in de wagentjes moeten werpen heeft te maken met slordige (over)grootouders. De winkelkarretjes werden overal zomaar achter gelaten of mee naar huis genomen. Het kostte de supermarkten een hoop geld om telkens nieuwe te kopen, sloten lagen er vol mee en auto’s raakten erdoor moeilijk van de parking. Rond 1985 werd besloten een vorm van waarborg, het één eurostuk, te gebruiken zodat mensen de winkelwagentjes konden terugbrengen. Toch worden er nog steeds veel truckjes gebruikt en niet alle karren komen terug in de rij te staan. 

(Verschenen op 31mei 2015 in 'De Ark van Jean-Marc' onder de rubriek 'Terugbladeren')

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Heb je een reactie of feedback, doe het dan op een beschaafde manier.